ما در شهری چشم به جهان گشوده ایم که بجای حرکت رو به جلو به سمت عقب حرکت می کند، در شهری زندگی میکنیم که بجای تغییرات عقلانی، یکنواختی وارونه ای را در پیش گرفته است،  در شهری راه میرویم که بجای تصمیمات سازنده، تفکرات تخریبی در میان است، در شهری عمر خود را گذر می کنیم که بجای چشم انداز و اینده ای روشن، جهانی تیره و تار تجسم میکنیم.

اینبار چگونه واگویه هایم را به نثر درآورم. خدا می داند قلم نیز حیا می کند از کش دادن به موضوعی که سالهاست وجود دارد.

بالاخره انتظار ها به پایان رسید و از دهم آذر ماه سال جاری شاهد نام نویسی تعداد کثیری ازداوطلبان وکالت مردم از طیف های خطی و فکری مختلف و با کارنامه های متفاوت و اهداف متنوع در سراسر ایران اسلامی ، استان خوزستان و علی الخصوص حوزه انتخابیه مسجدسلیمان بزرگ بودیم .

با صدای بلند باید گفت مسجدسلیمان نیاز به ترحم ندارد و این شهر فقط و فقط به مردمانی آگاه ، مدیران قاطع و عملگرا نیاز دارد، مدیرانی که توانمند ،جسور و در عین حال در میان مردم و گوش شنوا برای شنیدن خواسته های آنان را داشته باشند.

هنوز بعد از گذشت بیش ده روز از وقوع این زمین لرزه میزان دقیق خسارات مشخص نشده و نسبت به تامین مسکن و اسکان امن برای خیل مردمی که خانه هایشان قابل سکونت نیست هیچ اقدام عملی و شایان ذکری صورت نگرفته است.