شورای شهر اهواز و فقدان برنامه مالی؛ وقتی آینده شهر در معرض خطر است

محمد امین حشمتی*

درآمد پایدار امروز نه یک انتخاب، بلکه ستون اصلی اداره هر شهر است؛ ستونی که اگر نباشد، همه چیز روی هواست. در شهرهای پیشرو کشور، این واقعیت سال‌هاست فهمیده شده و شوراها با طرح‌های جدی، سازوکارهای محکم و نگاه بلندمدت، پایه‌های مالی شهر را تثبیت کرده‌اند. اما در اهواز، شورای شهری که باید پیشگام این تحول باشد، عملاً در مهم‌ترین مأموریت خود غایب است. این غیبت فقط یک کم‌کاری نیست؛ عقب‌نگه‌داشتن شهر است. شهری با این حجم از مسئله و این وسعت از ظرفیت، نمی‌تواند با چشم‌پوشی شورا نسبت به درآمد پایدار ادامه بدهد.

وقتی شورای شهر اهواز حتی یک برنامه روشن برای درآمد پایدار ارائه نکرده، یعنی آینده شهر روی هیچ ستون محکمی بنا نشده است. در اصفهان، شورا از هر متر زمین، از بازارهای محلی، از گردشگری و حتی از اقتصاد شبانه درآمد ساخته؛ در شیراز، شورا با تعریف سازوکارهای دقیق، منابع مالی پایدار را سال‌به‌سال افزایش داده؛ در تبریز، شورا از صنایع شهر، بازارهای منطقه‌ای و مشارکت مردمی، چرخه مالی قدرتمند ساخته است. اما در اهواز، شورایی که باید موتور تصمیم‌سازی باشد، سال‌هاست درگیر روزمرگی است؛ نه ظرفیت‌ها را شناسایی کرده، نه مدل درآمدی ساخته، و نه حتی بحث جدی درباره آینده مالی شهر راه انداخته است.

این سکوت در برابر مهم‌ترین مسئله شهر، خطرناک‌تر از هر مشکل دیگر است. چون تا درآمد پایدار شکل نگیرد، هیچ طرحی تکمیل نمی‌شود، هیچ خدمتی کیفیت نمی‌گیرد و هیچ برنامه‌ای دوام نمی‌آورد. اهواز روی گنج‌های اقتصادی نشسته، اما شورای شهر حتی بیل اول را هم برنداشته است. این یعنی فرصت‌سوزی در مقیاس سال‌ها؛ یعنی رها کردن آینده شهری که هر روز بیش از دیروز زیر بار مشکلات خم می‌شود.

شورای شهر اهواز باید پاسخ دهد: چرا این شهر با وجود چنین ظرفیت‌هایی هنوز بدون برنامه مالی پایدار است؟ چرا حتی یک مسیر روشن برای تأمین منابع بلندمدت تعریف نشده؟ چرا شورا نقش ناظر منفعل را انتخاب کرده، در حالی‌که باید طراح آینده باشد؟

اهواز با این حجم از نیاز، نمی‌تواند با تعارف اداره شود. اگر شورای شهر از ساختن درآمد پایدار فرار کند، آینده این شهر همواره گروگان تصمیم‌های مقطعی خواهد ماند. زمان آن رسیده که شورا بداند تنها راه نجات اهواز، تصمیم‌های سخت و ساختن ستون‌های مالی پایدار است؛ نه تکرار حرف‌هایی که سال‌هاست هیچ تغییری نیاورده‌اند.